الان؟ سیل چیزایی داره منو می بره که زیرسیبیلی رد کردم.

میدونی دارم از چی حرف میزنم؟ از جزئیاتی که نادیده میگیریم و بعد متوجه میشیم نشانه بودن. 

عقوبت آدمی که نشانه ها رو نادیده بگیره، سخت و شدید خواهد بود.

من با تواضع و گذشت اشتباه و نابه جا یه خودشیفته ی حق به جانب خلق کردم. 

الان با خودم که منشااثر هستم و با معلول این هنرنمایی که خودش رو کامل میدونه و جهانی رو ناقص؛ چه کنم؟! 

سال جدید همه ی تلاشم رو میکنم که پرقدرت تر زندگی کنم و از خطاکردن نترسم.

امسال، سال سخت و خوبی بود. کلی اشتباه کردم که باعث شد کلی چیزتازه یادبگیرم. 

امیدوارم جرئت کنم در سال پیش رو آدم جسورتر و شجاع تری باشم.

ساعت از ۳ نیمه شب گذشته و نتونستم بخوابم.

مثل کودکی که در برابر خوابیدن مقاومت میکنه، در عین حال که از خستگی پلکهام داره می افته، نمیخوام بخوابم. شب قشنگیه؛ میخوام تا صبح بیدار بمونم.

گل و هدیه های روز مهندس یکجا با یه جمله ی به زعم خودم "ملیح" استاتوس کردم. بعد با خودم فکر کردم من که در ذهنم این رفتارها رو در دیگران شماتت میکردم و نکوهیده و مذموم میدونستم چرا پس...؟! 

با خودم بخوام روراست باشم دیشب تا حالا کلی فکر کردم این نشانه ی چه عقده ای در من بوده که عیان شده؟ درمانش چیه؟ راه حل ...

اینکه بگم دیگه مراقبم چنین کاری نکنم قطعا درمان نیست؛ مسکن و راه حل موقت هست.

یه اتفاق جالبی افتاد این چند روز که نوشتنش خالی از لطف نیست؛ نماینده ی یکی از ادارات همکار همه ی توانش رو گذاشته بود کار ما انجام بشه و به نظر من این سطح همکاری و پیگیری عجیب می رسید؛ تا اونجا که کلی داستان بافتم در ذهنم. وسط حلاجی  کردن و تحلیل افکارم یادم جمله ی محمدرضا شعبانعلی افتادم: افرادی که عزت نفس پایینی دارن همه چیز رو شخصی سازی میکنن!  ایشون داشت به شرکت ما کمک میکرد؛ نه به من!  گاهی وقتها نیاز داریم تلنگری ما رو در زاویه درستی نسبت به وقایع قرار بده. ادامه مطلب

میدونی فلانی 

من هیچ وقت یادم نمیره که تو رو دارم

تو هم منو یادت نمیره

اما دلتنگیم برای تو رو آدمهایی پر میکنن که ناخن شصت پات هم نیستن. این بده.

آدم گاهی برمیگرده به پشت سرش نگاه میکنه می بینه چقدر خراب کرده

می بینه کلی باید زحمت بکشه که بتونه خرابی ها رو آباد کنه 

تازه اگر بشه؛ که سخت هم میشه.

+آدم منم 

عزیزدلم 

ذهن، ما رو درباره چیزهایی که نداریم فریب میده و اهمیت اونها رو برای ما صدچندان نشون میده درحالی که واقعیت نداره.

همیشه دقت کن ارزش داشته هات رو به دلیل در دسترس بودن ناچیز و کم نبینی. ابزارهای باارزش تو برای خوب زیستن همین داشته ها هستن و فقط انسانی که فاقد تعقل و منطق باشه بجای بهره مندی از داشته هاش در مسیر رشد؛ به ابزارهای دیگران غبطه میخوره که این کار به تنهایی فلج کننده ترین انتخاب هست.