متولد ماه مهر

آدمها میتوانند نمایش سخیف و مشمئزکننده ای از " آنچه که نیستند " باشند اما حتی همین وجه نمایشی غیر جذاب هم تصویر اصیلی نباشد.مع هذا تصور نکنید همیشه آدمهای نمایشی لزوما نسخه های درخشانی از خودشان را با فریبکاری ارائه کنند. سخت گفتم؟!  بخوانید...

همکاری دارم که به واقع در ماه های اول همکاری شیفته یشخصیتش و دقت نظر و توانمندیش شدم. الان بعد از 8 ماه برای توانایی و دقتش احترام قائلم ولی فهمیدم " نه هر که سر بتراشد قلندری داند " و لزوما آدمها دارای ویژگی هایی که خودشون رو به اونها مزین میدونن، نیستن. در جلسه شورای معاونین فکر کردم اگر مواجهه ی اول بود فکر میکردم این آدم همین تصویری هست که در جلسه می بینیم اما حقیقت امر این هست که شخصیت آدمها با آنچه بدان تظاهر میکنند فرسنگ ها فاصله دارد....

مامان وقتی روی کاناپه می نشست و کتاب یا قرآن میخوند؛ با صدای بلند میخوند که اهل خونه رو همراه کنه. سرم رو میگذاشتم روی پای مامان و چشمهام رو می بستم و کنارش دراز میکشیدم...چقدر حال خوب داشت اون لحظه ها گوش دادن به صداش....

یک ماه دیگه روز چهلم هست و فردا عصر مراسم شب هفت. صبح همه ی توانم رو جمع میکنم که برگردم سرکار. اعتراف میکنم خیلی سخته....

بی رحمی نیست دفن کردن و ندیدن روند از بین رفتن بدنهایی که سال ها ازشون خاطره داریم؟ کاش قبرها شیشه ای بود. مثلا من نگاه میکردم دستهاییکه جمعه پیش موهایمن رو بافت الان در چه حالی هست. نمیشد؟...

تا ازت چیزی رو نپرسیدن لازم نیست درباره ش حرف بزنی یا توضیح بدی....

ما داستان رو برای خودمون طوری تعریف میکنیم که برنده به نظر برسیم....

حرفم نمیاد. بیا برای هم سکوت کنیم.برکت هست در سکوت و دروغ نگفتن وقتی کلام میشه مجالِ فریب....

من وقتی گریه میکنم بغلم میکنن از شدت بارشم کم میشه؛زهرا وقتی گریه میکنه میگه بغلم نکن! ولی من چون پادساعتگرد هستم نسبت به زهرا و بغل کردن رو دوست دارم، بغلش میکنم و بر شدت بارش می افزایم.پی نوشت:بدونید و بپرسید آدمهای مهم زندگیتون وقتی غمگین میشن از شما چه توقعی دارند. آدم به آدم متفاوت هست....

آدم هایی که نظرشون درباره خودشون این هست که: "من آزارم به یک مورچه , هم نمیرسه" خیلی سخت هستن. اینکه آدم بتونه خطاهای خودش رو کتمان کنه و به این درجه از خودشیفتگی رسیده باشه....ارتباط با اونها اصلا آسون نیست چون هر خطایی هست از شماست!...

چقدر دروغ گفتم به خودم! یعنی میتونم خودم رو ببخشم؟...

یک گلدان خریده بودم؛ برگهاش زرد شد و ریخت.گفتم مامان این دیگه سرحال نمیشه.میندازمش دور.مامان گلدان را گذاشت پشت پنجره آشپزخانه و لبخند زد گفت بسپر به من. امروز بعد از دو ماه دیدم جوانه زده و برگهاش سبز شده. یادم آمد مامان آدمِ ناامید شدن نیست وگرنه باید خیلی پیش تر از من ناامید میشد:)...

هر بار به اصرار سعی کردم مثلا خودم را دارای ویژگی x نشان بدهم عمیقا به من ثابت شده فاقد ویژگی مذکور هستم و تنها یک نقاب نمایشی از آن دارم.درباره دیگران هم همین طور است. ...

سیزده سالش بود. داشت قربون صدقه ی یکی از نوزادهای فامیل میرفت. پرسیدم دلت میخواد مامانت برات یه کوچولو بیاره ؟ گفت" نه! دلم بچه بخواد سه چهار سال دیگه ازدواج میکنم خودم بچه دار میشم. " ...

قطعا دیگه اسمش سهو و خطا نیست. انتخابه. ...

پرسید تا حالا شده چیزی رو به من نگی یا نصفه بگی؟ موضوع بحث رو عوض کردم که جواب ندم. با اینکه بیش از همه منو بلد بود اما خیلی چیزها رو نمیگفتم چون اون هم مثل من انسان بود.جنسش از سرب و فولاد نبود.دل داشت ....

لطفا همه کارها رو خودتون انجام ندین حتی اگر قدرتمندین.اجازه بدین آدمها با محبت های ساده براتون اعلام حضور کنن. لطفا خدا نباشید و با بی نیازی افراطی به تنهایی خودتون و دیگران دامن نزنید. ...

گفت اولویت اخلاقیت چیه؛ بعد گفت نزدیکترین دوستهات به چه ویژگی ای میشناسنت؛ پرسیدم ببخشید فکر نمیکنید از یه مصاحبه کاری داره تبدیل میشه به جلسه مشاوره ؟ لبخند زد گفت همه پرسنل با این سوالها فیلتر شدن.لذت بردم از مصاحبت با یه کارفرمای خوش فکر:)...

روز سختی بود. اما وسط یک روز سخت هم لحظه های آسونتری وجود داره؛ لحظه هایی که فرصت میده نفس بگیری و به شنا ادامه بدی ....

گفت دخترجون این شال هیچ وقت دور ننداز حتی اگر کهنه شد. با هر گره ش یه ذکر گفتم. به دستهاش نگاه کردم؛ گرم بود....