متولد ماه مهر

گل و هدیه های روز مهندس یکجا با یه جمله ی به زعم خودم "ملیح" استاتوس کردم. بعد با خودم فکر کردم من که در ذهنم این رفتارها رو در دیگران شماتت میکردم و نکوهیده و مذموم میدونستم چرا پس...؟! با خودم بخوام روراست باشم دیشب تا حالا کلی فکر کردم این نشانه ی چه عقده ای در من بوده که عیان شده؟ درمانش چیه؟ راه حل ... اینکه بگم دیگه مراقبم چنین کاری نکنم قطعا درمان نیست؛ مسکن و راه حل موقت هست. بخوانید...

حفظ رابطه به تاب آوری نیاز داره. ولی خب مهمه که داریم چی رو تاب میاریم و برای چه هدفی و با چه استدلالی. و من الله توفیق...

وقتی ما در ازای کم فروشی و کم شعوری دیگران با باج دادن و حسن نیت سر و ته قصیه رو هم میاریم داریم از عزت نفسمون هزینه میکنیم و این کار مشابه این هست که برای پذیرایی از میهمان گوشت تنمون رو کباب کنیم تا پذیرایی جانانه ای کرده باشیم.محبت برای آدمها مثل ادویه ست برای غذا؛ به قاعده که نباشه هرچه هست رو بر فنا میده. بخوانید...

اگر یکی دربرابر شما گستاخی کرد و دونفر دیدن؛ نرید برای نفر سوم روایت کنید! بخاطر حفظ شانتون در نگاه دونفر، نسنجیده رفتار نکنید که گلوله ی برفی گستاخی تبدیل بشه به بهمن وقاحت!  مدام بازخورد ندین؛ هرچیزی به جواب نیاز نداره. بخوانید...

اینکه بلد باشی به قضایا از منظر کلان نگاه کنی و جزئیات غرقت نکنه اهمیت داره. من بلد نیستم اما دارم تمرین میکنم یاد بگیرم....

دیشب که موزیک های پلی لیست گوشیم رو بلوتوث کرده بودم تا از پخش ماشین گوش بدم یکباره بین آهنگها صدای خودش رو شنید. خیلی اتفاقی پیش اومد...سرش رو انداخت پایین و لبخند زد. زیباترین لبخند جهان ثبت شد....

گفتم تموم بشه غمگین میشم؟ دیدم نه واقعا. غمگین نمیشم اما تموم شدنش تموم شدنِ یک دوره آموزشی سخت و نفس گیر بوده. گاهی پیش میاد که همه چی خوب باشه اما همه چی از دست بره. من و مامان بابام روز اول عید سه نفر بودیم الان .... پس همیشه ویرانی یکی از گزینه هاست که محتمل هست....

کافیه براتون بزنهزیر آواز تا ببینید چقدر ردیف و گوشه های موسیقی رو میشناسه و صداش دوست داشتنی هست برای همه؛ کافیه روبه روش بشینید و چند کلمه باهم حرف بزنید تا ببینید چقدر خوش صحبته. کافیه به کمکش نی...

از خودم می پرسم مگه ممکنه؟ و به خودم جواب میدم : بله ممکنه....

امشب داشتم فکر میکردم چه خوب که مامان هست. که بگه چای بریزم حرف بزنیم؟ اصلا تو نگو باشه بیا من برات بگم امروز چه طور بود...مامان چقدر خوبه که بلدی قفل اخم منو باز کنی. مریم یه شعبه از مامانه؛ حال خوب کن و دلبر. البته نه از رسته ی دلبرهایی که میگن جان فرسود از او....

تو مهم ترین سوال جهانی برای من و من هر روز برای سوالِ نبودنت از خودم جواب میخوام....

اجاره گلخونه چند ماه پرداخت نشده بود و حاج زمان که صاحب زمین بود به استناد یکی از بندهای قرارداد میتونست حکم تخلیه بگیره. سربه زیر رفت و گفت: حاج آقا نداشتم شرمنده حالا هم امر کنید خالی میکنم. حاج زمان دستی به موهای پرپشت و سفیدش کشید و گفت: مهرسردی نکن! دلم به تو گرمِ نه پول اجاره؛ مهرسردی نکن مرد. سرتو بیار بالا نگاهم کن. شبی که این خاطره رو گفتی؛ من تو بودم و تو پیرمرد....

با "کلمه" تو را بغل میکنم ؛ با "سکوت" خودم را. گاهی همراهم باش و تماشا کن بغل کردن خودم را اما چیزی نگو که به نفع دوست داشتن تو از مهربانی با خودم دست بکشم....

عیبِ آدمی رو که دوستش دارید جلوی بقیه بپوشونید؛ مشکلتون رو جلوی دیگران جار نزنید. دیگران یعنی حتی نزدیکانتون؛ چون شما با هم خوب میشید و همدیگه رو می بخشید اما اونها یادشون نمیره.......

کمال گرایی به تنهایی باعث نمیشود کسی به بهشت برود اما افراد دارای این ویژگی با وسواس بی نقص بودن میتوانند اوضاع را برای دیگران جهنم کنند....

اندیلا میخواند : oh ma douce souffrance و من به تو فکر میکنم....

مترو بهارستان قرار داشتیم. وقتی رسیدم پیامک فرستاد: فاطمه دو ساعت دیر میرسم. بگذاریم برای یک روز دیگه؟فکر کردم دیدم بهارستان در مثلت باغ موزه نگارستان و ساختمان قدیمی مجلس و عمارت مسعودیه ست .گفتم هستم تا برسی و رفتم از تاخیر اجباری دوست حال خوش ساختم....

مثل امروز برف می بارید.یک نوزاد روی صندلی پارک بود که رنگ صورتش به کبودی میزد. رفتم در اتاقک نگهبانی بچه را گرم کردم .صدای گریه اش پیچید.پلیس که رسید گفت لطفا تا نوشتن صورت جلسه و رسیدن مامور بهزیستی بیایید کلانتری. لحظه آخر که خواستم کلانتری را ترک کنم مامور بهزیستی درگوشم گفت خانوم نکنه مادرش باشی! ...

سر صبح قبل از طلوع یک مرد از ماشین هلش داد بیرون. زن با مانتویی که از بین دکمه های نبسته اش بدن عریانش پیدا بود خوابید کف پیاده رو. کلاس داشتم اما ایستادم گفتم خانوم! چند بار صدا زدم برگشت گفت با منی؟ به من گفتی خانوم... گشت پلیس رد میشد.ایستاد گفت خانوم کنار این نمون؛ زن سالمی نیست هر روز می ندازنش اینجا هر روز از یه ماشین جدید.دلم مچاله شد دوست داشتم بغلش کنم ببوسمش دکمه های لباسش را ببندم اما راهم را کشیدم رفتم....

تا جلسه پنجم مثل مجسمه وسط زمین می ایستادم. مربی میگفت چرا تلاش نمیکنی توپ ها به راکتت برسه؟ میگفتم آخه حس میکنم احتمال اینکه بدوم و نرسم زیاده! بالاخره یاد گرفتم من باید به توپ ها برسم نه توپ ها به من. ناامیدی اگر کشنده نباشه حتما فلج کننده ست . چه بسا ناامید شدیم از تلاش و فکر میکنیم در زمین زندگی تنها موندیم و هیچ توپی راه راکت ما رو پیدا نمیکنه! ...