سخت کوشی خودش پاداش است

تا جلسه پنجم مثل مجسمه وسط زمین می ایستادم. مربی میگفت چرا تلاش نمیکنی توپ ها به راکتت برسه؟ میگفتم آخه حس میکنم احتمال اینکه بدوم و نرسم زیاده! بالاخره یاد گرفتم من باید به توپ ها برسم نه توپ ها به من. ناامیدی اگر کشنده نباشه حتما فلج کننده ست . چه بسا ناامید شدیم از تلاش و فکر میکنیم در زمین زندگی تنها موندیم و هیچ توپی راه راکت ما رو پیدا نمیکنه!