هر روز ۸ ساعت باید نقش یه آدم قاطع، جدی، مقید به نظم و سخت گیر رو بازی کنم. یه تئاتر بدونِ استیج؛ با تماشاگرهایی که باید نقش رو باور کنن و جزوی از نمایش بشن.

تجربه های ناصح اگر خوب بود به کار خودش می اومد و باعث اصلاح خودش میشد. وقتش رسیده از درون خودمون رو بشنویم به جای اینکه مدام گوش به زنگ آلارم های بیرونی باشیم.

همه ی شعرهایی که حفظ بودم با تو به کارم نیامد؛ ولی وقت خستگی و عصبانیت و کلافگی از تو شعرها به دادم رسید؛ حتی وقتی شاد از بودنت بودم و گفتنی نمیشد شعر بغلم کرد. ابروهایت که گره میخورد با خودم میگفتم" خودش قهر کرده خودش آشتی کنه" اما یاد سعدی می افتادم که گفته جنگ از طرف دوست دل آزار نباشد...یادآوری ...

از خودم می پرسم تو چرا انقدر خوبی؛ و هیچ دلیل قانع کننده ای پیدا نمیکنم :-) *عنوان از سعدی

گفت: زن بره سرکار دنبال یللی تللی بعد بچه تو مهدکودک بزرگ بشه؟ در یک جمله بخشی از جهان بینی ش رو افشا و تشریح کرده بود. باید تشکر میکردم ازین بابت و کردم.

در کسری از ثانیه همه رفتند در حیاط که برف را تماشا کنند. نه همدلانه که مصداق حقیقی یک بیشعور داد زدم: کی گفت بی اجازه بیاید بیرون؟ سریع برگردین.بعدش؟ از خودم متنفر شدم که این همه خالی از شعور رفتار کردم.

شده دلتنگ بشید برای آدم هایی که کنارشون زندگی میکنید؟ من دقیقا به همین حال دچارم امروز!

یه جایی از اعتراض کردن خسته شدم. بجای اعتراض لبخند زدم.همه چی مثل قبل بود اما من در ظاهر از یک فرد همیشه معترض تبدیل شده بودم به کسی که اهل مداراست.

گسترش جوامع نبود که کوچ را از رونق انداخت و مردم را یکجانشین کرد. مرد میتوانست روی هر تخته سنگی بخوابد. هر جا آذوقه و میوه و شکار بود بماند. اما حوا آمد و مرد دیگر آدم سابق نشد.به ساعتش نگاه میکرد و اشتیاقِ به خانه رفتن داشت.قبل از حوا در بود پنجره بود دیوار بود اما اینها همه بی او نامش خانه نبود.

گاهی انقدر خسته میشم فکر میکنم کاش میشد زندگی رو رها کرد و رفت مرخصی؛ جایی غیر از این دنیا.

وقتی حالم بده تماس میگیرم با تو حرف میزنم؛ وقتی از فهم آدم بزرگ ها و البته از خودم ناامید شدم با تو حرف میزنم. هر چی که بگی حتی اصوات نامفهوم باز تو شنیدنی ترین صدایِ جهانی. شبیه صدای قلب که نویدبخشِ ادامه ی حیاته. *عنوان از دکتر قیصر امین پور

در کسری از ثانیه همه رفتند در حیاط که برف را تماشا کنند. نه همدلانه که مصداق حقیقی یک بیشعور داد زدم: کی گفت بی اجازه بیاید بیرون؟ سریع برگردین.بعدش؟ از خودم متنفر شدم که این همه خالی از شعور رفتار کردم.

گفت: من سعی میکنم آروم باشم تو رو هم آروم کنم؛ چون هم عصبانی هستی هم داری من رو عصبانی میکنی. در حالی که داد میزد جواب داد: آرومم! آرومم با تو؛ کی میخوای بفهمی آخه! و اشکهاش ریخت.

عیبِ آدمی رو که دوستش دارید جلوی بقیه بپوشونید؛ مشکلتون رو جلوی دیگران جار نزنید. دیگران یعنی حتی نزدیکانتون؛ چون شما با هم خوب میشید و همدیگه رو می بخشید اما اونها یادشون نمیره....

وصال تازه آغاز تولد نوزادی ست به نام رابطه. نوزاد را رها کنی خودش تربیت نمیشود رشد نمیکند.وصال پارکینگ نیست که بهش برسی و تمام؛ به قول شازده کوچولوی فقید : باید مراقب گلت باشی.

یک گلدان خریده بودم؛ برگهاش زرد شد و ریخت.گفتم مامان این دیگه سرحال نمیشه.میندازمش دور.مامان گلدان را گذاشت پشت پنجره آشپزخانه و لبخند زد گفت بسپر به من. امروز بعد از دو ماه دیدم جوانه زده و برگهاش سبز شده. یادم آمد مامان آدمِ ناامید شدن نیست وگرنه باید خیلی پیش تر از من ناامید میشد:)

به نظرم صمیمیت محصولِ زمانی هست که از عمر یک ارتباط گذشته. به صمیمیت هایی که با باج خواستن و باج دادن عاطفی ایجاد بشه مشکل دارم.

سالنامه های ۹۷ کم کم دارد دست به دست میشود اما این پنجاه و چند روز باقی مانده برگه ی باطله نیستند.

کمال گرایی به تنهایی باعث نمیشود کسی به بهشت برود اما افراد دارای این ویژگی با وسواس بی نقص بودن میتوانند اوضاع را برای دیگران جهنم کنند.

گفتم دیشب کابوس دیدم؛ یه خواب وحشتناک! پرسید چی دیدی؟ گفتم فروردین ۹۷ شده بود.گفت مگه فروردین ۹۷ چک داری که کابوسه؟! گفتم بدتر از چک! همیشه از یک ماه قبل از تولدم حس میکنم چقدر بدهی وصول نشده دارم به خودم.* عنوان از فاضل نظری