با همکارم که حرف میزدیم حس کردم چه خانوم محترم و نازنینی هستن. ولی خوب سعی نکردم اینها رو به زبون بیارم و احساس صمیمیت ایجاد کنم. هر آدمی درست در اون نقطه ای که ایستاده که شامل محسنتاتی که می بینید هست؛ دقیقا در همون فاصله. نزدیکتر بشیم ممکنه همه چیز تغییر کنه.

امیر حافظ یادت بمونه دنیا ته نداره. پس هیچ وقت نگو به ته دنیا رسیدم. انقدر همه چیز زندگی بازیه که امشب ممکنه ته خط باشی فردا سر یه خط بهتر و حتی برعکسش. پسرم فقط جدی نگیر. باشه؟

شبیه مجرمی که به محل جرم برگرده رفتم که ببینم کجا بودم. بعد زدم رو شونه خودم گفتم چه تحملی داشتی دختر!

امیرحافظ تو نه به من نه پدرت نه هیچ کس دیگه مجبور نیستی بگی چشم. آدم مطیع رو میشه اسیر کرد اما اسیر بررسی از مرجع عصیان طبق کپی رایت گر بالاخره فرار میکنه. فرشته ی روی شونه ی راستت بررسی از مرجع عصیان طبق کپی رایت ه پسرم. اسیرِ خودت هم نباش.

چرا ما با احساس رنجش/ترس/ناامنی/بی توجهی احساس آشنایی میکنیم؟

درون همه ی ما یکی داره داد میزنه؛ حالا با ادبیات تتلو و ابارشی نه؛ ولی یه صدای داد هست که مدام تلاش میکنیم نادیده ش بگیریم.

دسته کلیدم دستم بود؛ با پشت دستم خواستم لطافت جنس کاموا رو بسنجم دیدم حلقه کلید گیر کرد به کاموا و کمی از نخ کلاه کشیده شد. با انگشت نخ بیرون زده رو خوابوندم روی کلاه. دو تا انتخاب داشتم؛ به فروشنده بگم و برم؛ نگم و بخرم. خوب البته من سومی رو انتخاب کردم: خریدم بعد گفتم!

نفحات صبح دانی ز چه روی دوست دارم؟که به روی دوست ماند که برافکند نقابی! سعدی شیرازی

درمان در خود توست. خوب بگرد؛ پیدا میکنی.

رابطه علت و معلولی رو همیشه نادیده میگیرم و همه چیز رو انتزاعی تحلیل میکنم که نتایج غلط خودم رو جدی بگیرم.

چقدر دروغ گفتم به خودم! یعنی میتونم خودم رو ببخشم؟

گفت دلم تنگ شده میخوام بیام ببینمت. بعد از اتمام ساعت کارم جلوی محل کار شما هستم. کلی دلیل آوردم که خوب نیستم و باشه بعد. ساعت ۷ شب پیام داد گفت من اینجا هستم منتظرم کارت تموم بشه.رفتارش رمزگشایی نمیخواد. محبتش در لایه صدم رفتارش پنهان نیست. بین شفا و درد در نوسان نیست؛ خودِ شفاست.

اول مسئول خودم هستم و خودم و خودم و خودم.

برای خودم مطلقا دلم نمیسوزه؛ به قدری کم کاری و بی خردی و فرصت سوزی و تنبلی کردم که دقیقا مستحق شرایطی چند درجه بدتر از اوضاع فعلی ام.داره یه بهمن بزرگ می افته روی سرم...

گذشته نظرم این بود ارتباطات معامله نیست.یعنی چی برای کسی بمیر که برات تب کنه! الان برای کسی تب میکنم که محتمل باشه برای من تب کنه. اسمش اگر معامله ست من اینطوری ام.

اگر بخوای به خودت دروغ نگی زندگی خیلی ترسناکه.ولی اغلب ما ترجیح دادیم نترسیم.من دارم میترسم...

اعتقاد به جهان پس از مرگ حداقل برای ما قشر ضعیف یا متوسط رو به ضعیف این لطف رو داشته که حس کنیم رنج هایی که برای ادامه دادن زندگی تحمل کردیم بیهوده نبوده و یه جایی قراره به نداشته هامون برسیم.جایی به نام بهشت. فکر میکنم خدا ننشسته با رنج های ما همدردی کنه؛ ما نهایتا بخش ناچیزی از نظم کائناتیم و جزئی...

صدام زد. وانمود کردم نمیشنوم. نفرتش رو میفهمم...من خوبیش رو نفهمیدم ندیدم شد نفرت.از کجا با تو بد شدم؟ چرا دست از دوست داشتنت برداشتم؟ چرا ندیدمت تو رنجهات؛ غمهاتو بغل نکردم؟ چرا ازت ناامید شدم؟

به دلیل نزدیکی به شروع محرم هست یا پاییز یا خستگی، نمیدونم. دارم فکر میکنم یک بار با چراغ قوه باید به همه کنج و زاویه های تاریک روح و باورم سر بزنم. ح

استادِ شبهای روشن چی میگفت؟ آدم بیشتر از دو کلمه میتونه با خودش حرف بزنه؛ خودشم بهتر میتونه بفهمه. یه چیزی در همین مایه ها.