میدونم داری دعام میکنی بی تابی نکنم. تلاش میکنم اجابتِ دعای شما باشم.

گاهی تغییر دردناکه؛ حالا فکر کن هرزمان که واقع بشه از درد کم نمیکنه. پذیرش دردش نقطه شروع یک شرایط مثبت تر هست. سوال مهم اینجاست که توان پذیرشش رو داریم یا نه. میتونیم خودمون رو مجاب کنیم به پذیرش درد؟ به شروع یک تغییر تازه؟

تا رها نکنی به دست نمیاری! خودت رو از دست نده با طمع به دست آوردن چیزی که شاید هرگز به دست نیاری. تو آخرین سرمایه ی خودت هستی و مهم ترین دارایی خودت.

" مستی " و " گل افشان " با صدای وحید تاج سر صبح گوش بدین و لذت ببرید که زنده هستید :)

امشب داشتم فکر میکردم چه خوب که مامان هست. که بگه چای بریزم حرف بزنیم؟ اصلا تو نگو باشه بیا من برات بگم امروز چه طور بود...مامان چقدر خوبه که بلدی قفل اخم منو باز کنی. مریم یه شعبه از مامانه؛ حال خوب کن و دلبر. البته نه از رسته ی دلبرهایی که میگن جان فرسود از او.

فقط یک روز به سختی امروز در دو سال اخیر داشتم. باید فردا بشه که ببینم موج من رو با خودش برده یا به ساحل امن رسیدم.

به مریم گفتم روز به این سختی هرگز در زندگیم نداشتم. گفت این نشون میده زندگی راحتی داشتی.

خسته که میشم به نظریه داروین فکر میکنم. باید سازگارتر بشم.

قدردانت هستم که از من خواستی یاد بگیرم کوله بردارم سفر برم تنها رستوران برم تنها تئاتر برم و تنها کوه برم...یادم دادی انفرادی حال خوب رو تجربه کنم. برای پیدا کردن و ساختن خودم ازت ممنونم.

فراق یار که پیش تو برگ کاهی نیست بیا و بر دل من بین که کوه الوند است شیخ اجل *عنوان فرازی از دعای کمیل

دو ساعت و نیم وقت گذاشتیم تا یخ های یک سال و نیم دوری رو بشکنیم. سخت بود. رویا هنوز رویاست برای من و من... گفت چقدر سکوت شدی. گفتم نه که با تو سکوت باشم کلا حرفم نمیاد کنار هیچ کس. و نگفتم فقط با خودم حرف دارم اون هم کم.

تو واقعی بودی نه مثل دستگیره نه مثل در تو واقعی بودی مثل اندوه در مزرعه گندم.... غلامرضا بروسان

آدم ها گاهی در پوست کلفت شدن و تاب آوری از کرگدن پیشی میگیرند.

ما داستان رو برای خودمون طوری تعریف میکنیم که برنده به نظر برسیم.

دیروز صبح دیدم ده سال دیر رسیدم. همه جا هم دیر رسیدن بهتر از هرگز نرسیدن نیست.

قانون مورفی رو دیدم. سالن سینما کامل پر بود و بعد از پخش تیتراژ هم خالی نشد؛ مردم داشتن با آهنگ تیتراژ پایانی می رقصیدن.

ریه ش شدید عفونت کرده و ممکنه بیمارستان بستری بشه. دلم نمیخواد هر روز حالش رو بپرسم و استرسم عیان باشه. راستش دوریش ناراحتم نمیکنه ولی زنده نبودنش قطعا بخشی از منو فلج میکنه.

رفته بود روسیه و سوغاتی من وقتی هنوز برنگشته بود آهنگ یک میلیون گل رز بود. حالا منتظرم بهتر بشه و با کلی گل به دیدنش برم. حتی به دیدنش هم نه؛ به وجود داشتنش و در سلامت داشتنش ، نیاز دارم.

یادته میگفتی بیخودی خودت رو مجبور نکن همه رو دوست داشته باشی؟ باور نکن حرف گوینده های رادیو رو که میگن به همه عشق بورزید. امشب دیدم درست گفتی.

افتخارِ من است...آرزویِ من است...حتی به تعارف هم دعوتت را رد نمیکنم، چونکه تو خوابِ بلندِ برآورده شده ی منی،ملا محمد صدر! کتاب"مردی در تبعید ابدی" به قلم نادر ابراهیمی