گفت اولویت اخلاقیت چیه؛ بعد گفت نزدیکترین دوستهات به چه ویژگی ای میشناسنت؛ پرسیدم ببخشید فکر نمیکنید از یه مصاحبه کاری داره تبدیل میشه به جلسه مشاوره ؟ لبخند زد گفت همه پرسنل با این سوالها فیلتر شدن.لذت بردم از مصاحبت با یه کارفرمای خوش فکر:)

گفت وقتی می پرسم خوبی و تو میگی خوبم میترسم؛ اینجور وقتا انقدر حالت بده که از حرف زدن ناامید شدی:) خنده پهن شد رو لبم؛ از شادی اینکه من رو خوب بلد بود.

"یه حبه قند"به دلایل متعدد دوست دارم.پسند هر بار می بینم فکر میکنم باید بیشتر صبر کرد کامل تر تلاش کرد امیدوار بود و به دوست داشتن ادامه داد.بخش آخر سخت تر از همه ست.اما جز اینها ستون های دیگه ای برای سرپا نگه داشتن خونواده نمیدونم.

فکر میکنم بنشینم گل قلمه بزنم سبزی بکارم یا لباس بدوزم و فرش ببافم؛ یک زایش و خلق فردی با آرامش.اما از کارهایی که شمردم هیچ کدوم رو بلد نیستم!

روز سختی بود. اما وسط یک روز سخت هم لحظه های آسونتری وجود داره؛ لحظه هایی که فرصت میده نفس بگیری و به شنا ادامه بدی .

ساعت دو و نیم شب داریم با هم از شبکه یک راز بقا تماشا میکنیم و به میمونها می خندیم؛ ناظر پخش شبکه احتمالا خودش خوابه :) الان دلم میخواد زمان نگه دارم که صدای خنده اش قطع نشه.

گاهی از خودم می پرسم موضوعی که بخاطرش دلخورم یا آرامشم رو از دست دادم اصلا به من ربط داره؟! هر روز بیشتر یقین میکنم درست تر و امن تر اینه که وسط داستان دیگران نباشم حتی با یه جمله و اظهار نظر و سوالی که جوابش برای من کارآمد نیست.

فقیر و غنی بودن بیش از اینکه به پشتوانه مالی مربوط باشه منشعب از فرهنگ ماست. چه بسا هزینه هایی میکنیم بسیار لوکس و گران تا در پس اون آسیب هایی که به خاطر فقر دیدیم جبران کنیم اما به اکران عمومی گره های روحی ترمیم نشده تبدیل میشه و لو میریم.

از یکی میپرسن دلیل طلاق چیه؟ جواب میده ازدواج! این لطیفه بی مزه درباره روابط صحت داره. روابط ما خراب میشه چون زیاد نزدیک میشیم؛ در جای مناسب ایستادن راز دوام هست.همون که بوبن میگه زیاد نزدیک میسوزیم زیاد دور یخ میزنیم... *عنوان از کریستین بوبن

این بخش از آهنگ ترجمه ی اسم مریم است برایم.

وقتی از یک فرد یا شیء توقع بیش از حد متعارف داریم قطعا او یا آن را در معرض شکست قرار میدهیم. چه رفیقمان چه دستگاه آبمیوه گیری!

گفت دخترجون این شال هیچ وقت دور ننداز حتی اگر کهنه شد. با هر گره ش یه ذکر گفتم. به دستهاش نگاه کردم؛ گرم بود.

خیال میکنم یک روز همه ی خودم را برمیدارم و میکوچم به زمینی کوچک و یکی یکی نشدنی ها را شدنی میکنم.خیالات بهشت زمین است.

امشب بعد از مدتها به تن ناامید و تاریک این شهر باران تابید :)

به این فکر میکنم که الان احتمالا جسد خیلی از مراحل پوسیدگی رو پشت سر گذاشته بود. فقط استخوان ها و حجم کمی بافت متعفن مانده بود! من اما حالا زنده ام و همان بافت را حمل میکنم با خودم...

نبود. اول فکر کردم رفته بعد متوجه شدم اصلا نیامده که رفته باشد.باید انتخاب میکردم حالم چقدر بد بشود.پیاده شدم قدم زدم یک گلدان خریدم . انتخابم را کردم.نمیخواستم حالم را بد کند. اندوهم را کنار گذاشتم تا بعدا به بهانه ای دیگر به اشک ترجمه کنم. همه ی تلاشم را کردم در وصف آن روز نگویم چقدر غمگین!

اوایل در پیچ و خم کوه اگر سگی می دیدیم گوشه ای صبر میکردیم تا یکی عبور کند و ما هم جرئت کنیم مسیر را طی کنیم.حالا ما راهمان را می رویم سگ ها هم از کنارمان رد میشوند.چاره دیگری نداشتیم. گاهی چاره ای نداشتن خودش یک راه چاره ست.

گفت ۲۶ سالگی خودم رو یادم نیست. گفتم من یادمه؛ اولین بار ۲۶ ساله بودین که دیدمتون. اولین بار که دیدمش یه سوالی پرسید گفتم دیگه محاله تحمل کنم ببینمش اما حالا سالهاست که می بینمش و اشتیاق دارم برای دیدنش.

قدرت یعنی ترمیم کردن زخم ها و آسیب های خودت رو بلد باشی. یعنی بلد باشی از خودت مراقبت کنی و در قبال خودت مسئولانه برخورد کنی.

همه ی رفتارهای دیگران رو برای خودم معنی نکنم،ارزش گذاری خوب و بد نکنم. دقت نکنم از برخوردهای ساده معنی استخراج کنم.هیچ کس از تحلیل های ما خبر نداره مگر اینکه شفاف درباره ش صحبت کنیم.