با اینکه فکر میکنی نسبت به شما گارد دارم اما خوشحالم که در زندگیم حضور داری. هروقت یه جایی از زندگی در چاه ناامیدی و تاریکی محبوس میشم برام طناب میندازی و من با تو که سیستم خداپرستی امثال ما مذهبی ها رو قبول نداری؛ باورم شده خدا هست. *عنوان از سعدی

دوره نقاهت بعد از عاشقی مهم ترین و سخت ترین روزهای عشق هست. اگر عزیزی یا دوستی دارید که این روزها رو میگذرونه ازش مراقبت کنید تا دوباره بتونه با تکه های شکسته ی خودش یه آدم تازه خلق کنه.

با وجود شما دنیا محل قابل اسکانی به نظر میاد. شما چهار پنج نفر که اگر تو این دنیا نباشید جاذبه هم نمیتونه پای منو به سطح زمین بچسبونه.نمیخوام بگم به خاطر شما زنده ام اما دنیا بدون شما مثل هوای چند هفته اخیر تهران فقط باعث سردرد و اشک و قلب درد میشه.

حال خوب گاهی یه دستاورده؛ شبیه هر محصول دیگه ای که ما برای حصول به اون متحمل مشقاتی میشیم.عرضم این هست که باید با حال خوب رفتاری مشابه اونکه دیوها با شیشه عمرشون دارن، داشته باشیم و از دستاوردمون با تمام قدرت حفاظت کنیم.

پرسید حالت بده چیکار میکنی؟گفتم چند ساعت میرم پیاده روی یا کوه. وقتی برگردم حالم بهتره.گفت آفرین داری درست میری همین فرمون برو جلو. سیستم رمانتیک بازی های گل درشت رو دوست ندارم وگرنه میگفتم همه تلاشمو دارم میکنم که شما من رو با حال خوب ببینید؛ میگفتم فرمون دست شماست نه من:)

ببخشید که عصبانیت کردم.میدونم خیلی آگاه تر و فهمیده تر از منی ولی من درباره زندگی خودم حق انتخاب دارم که اشتباه کنم. حتی به نظرم کارم اشتباه نبود فقط کمتر از راه حل شما درست بود.یه جایی باید باورم میشد زنده ام اونجا که بالاخره مخالفت کردم با شما که برای من بسیار مهمی.

علاقه و ارادت داشتن یه مسئله ی جداست از تابعیت محض و عروسک بودن!دوستت داشتم و دارم اما این به معنای سپردن خودم و زندگیم به شما نیست. کنارم باش.بگذار خودم راه برم جای من تصمیم نگیر چون من در عین احترام و علاقه راه خودم رو میرم.*عنوان از صائب تبریزی

"رقص مادیان ها" ی استاد چرمشیر رو میخوندم و با خودم فکر میکردم ما هنوز هم همین شکل زندگی میکنیم حدودا .چقدر خوب آینه گذاشته بود تا تمام قد ببینیم خودمون رو.

به رغم همیشه که حواسم به انگشت های بلند و کشیده اش بود این بار با دقت به چشمهاش نگاه کردم. خسته بود ولی انضباط شغلی را به تمامی رعایت میکرد. دلم میخواست بزنم روی شانه اش بگویم بزن بیرون ازین شغل . قلمی سازی رنگی به دست بگیر پیش تر از آن که دستهات حیف شوند.*عنوان از مولانا

عزیزم از وقتی بتونی حرف بزنی تشویقت میکنم دردت رو کتمان نکنی! تلاش میکنم و تلاش کن ضعیف نباشی.از درد فراز نکن. منتظر التیام بیرونی نباش. وقتی سوزن به دستای کوچولوت برخورد کرد، وقتی عزیزت ترکت کرد ... بگو آخ؛ گریه کن بعد زندگی رو ادامه بده.

پرسید تا حالا شده چیزی رو به من نگی یا نصفه بگی؟ موضوع بحث رو عوض کردم که جواب ندم. با اینکه بیش از همه منو بلد بود اما خیلی چیزها رو نمیگفتم چون اون هم مثل من انسان بود.جنسش از سرب و فولاد نبود.دل داشت .

هیچ وقت برای رسیدن به یک هدف منتظر همراهی هیچ کس نباش. زمان میگذره و هر بار بری جلوی آینه تصویر کسی رو می بینی که بهش بدهکاری. تنها برو. منم یه روز همین کارو کردم و تازه از اون روز زندگی شروع شد.

هشت یا نه سال پیش بود. هر وقت با هم حرف میزدیم نظر من این بود که زندگی فی النفسه با سختی عجین شده . اما رفیق جان میگفت تو هستی که سخت میگیری! شنبه داشتیم حرف میزدیم.گفت چرا شرایط راه نفس برای آدم نمیذاره .جواب سوالش رو یک دهه پیش خودش داده بود.

چقدر مصرع آرامش بخشی هست. مخصوصا وقتی حس میکنم دنیا داره روحم رو رنده میکنه.*عنوان از شهریار

من تلاش کردم اندازه ی قابش بشم اما تلاشم شکل مذبوحانه ای به خودش گرفت. کلا شخصیتم در تنگنا یه شکل دفرمه و سطحی و کمی احمقانه شده بود.

به خوب آمدن از قبل فکر میکنیم.اما چرا به خوب رفتن فکر نمیکنیم؟ دیر رفتن روزهای خوش گذشته را میسوزاند. همیشه به وقت باشیم چه در آمدن چه رفتن...

میدونی چرا دیگه با هم بحثمون نمیشه و هیچ اختلاف نظری نداریم؟ چون ازت ناامید شدم. اون وقت ها مثل درخت ها زنده بودیم برگهامون زرد میشد سبز میشد الان نهال آپارتمانی هستیم؛ همیشه سبز اما پلاستیکی و مصنوعی! به نظرت این بهار همیشگی قابل افتخاره؟

نشسته بودیم حرف میزدیم بی مقدمه سیل بارید از چشمهاش؛ چیزی نگفت.منم نپرسیدم.چند روز بعد فکر کردم بپرسم خوبی؟ بگم بله غمی رو که با سکوت برگزار کردی من کشف کردم! گاهی جنس خوب بودنمون یه خوب بی موالات اعصاب خورد کن میشه.

لطفا همه کارها رو خودتون انجام ندین حتی اگر قدرتمندین.اجازه بدین آدمها با محبت های ساده براتون اعلام حضور کنن. لطفا خدا نباشید و با بی نیازی افراطی به تنهایی خودتون و دیگران دامن نزنید.

شبیه آدامس جویده شده که اگر از یک نقطه آن را بکشی از حجم کلی آن کاسته میشود؛ وقایع هم در همان وقت همان ساعت ارزش کاملی دارند اما اگر آن را در زمان بکشیم گاها از اثر آن کاسته خواهد شد