زندگی انقدر ادامه پیدا میکنه که کابوس های ما واقعی بشه در حالی که دیگه نمی ترسیم و خمیازه میکشیم که فقط همین؟! این که تحملش سخت نبود! دیگه چی؟! *حافظ

ماه رمضان و محرم،عید نوروز و ... می بینم حالم شبیه سال های گذشته نیست. به خودم میگم صبور باش اما درک نمیکنم اوضاع از چه قراره! اناری شده ام که پیش از رسیدن ترک برمیدارد.

گفتگو بلد نیستم ؛ برای همدلی برای اعتراض برای همه ی مقاصدی که آدم در با دیگران بودن دنبال میکند...گفتگو چیز دیگری بود که ما یادش نگرفته بودیم چون بلدش را نداشتیم.

حس میکنم در همهمه ای از اصوات نامفهوم زندگی میکنیم و هر کس داره برای خودش این اصوات رو معنی میکنه؛ همه درست میگیم در عین حال که همه اشتباه میکنیم.

دقیقا چون گوسفند نیستیم یک جایی به خودمان نهیب میزنیم و با حیرت از خودمان می پرسیم: تو واقعا به نظر چنین آدمهایی اهمیت میدادی؟! و این همون لحظه ست که باید بین جبر سقوط دسته جمعی به دره و شروع یک مسیر انفرادی یکی را انتخاب کنی.

حالا که نیستی دارم فکر میکنم از وقتی آمدی در دلم یک "تو"بود و اندکی "من" .حالا این "من" لنگه کفشی شده که بی جفتش به کارم نمی آید؛ دیگر نمی آید!

فهمیده ام هر چیز استانداری در هر موقعیتی کارامد نیست. چه بسا نقصی که به فراخور شرایط راهگشا باشد.

به یک دوست آدرس اینجا را دادم تا بخواند؛ خواند و گفت شبیه کدگذاری بود انگار نشانه گذاشتی طوری که خودت یادت بیاید.فقط خودت میتونی بفهمی داستان چی بوده!

وقتی با آدم هایی که به جایگاه اجتماعی دیگران خیلی دقت میکنن معاشرت مداوم دارم به دلیلی مثل رابطه فامیلی، بعدش لازم دارم یه دوره پاکسازی روحی داشته باشم باورم نشه زندگی همون شکلی هست که اونها میگن!

از آدمهایی که دکمه های منتهی به یقه شان را باز میگذارند میترسم . از آدمهایی که ضاد والضالینشان را میکشند میترسم . از خودم که یکی به میخ یکی به نعل زندگی میکنم ...

آدم ها را نگه ندارید که جای خالی ای را پر کنند تا آمدن یکی بهتر؛ بازی نکنید. دوست داشتن آدم ها را آسیب پذیر میکند،اما به همان آدم آسیب پذیر راستش را بگویید حتی اگر تلخ و سخت است. راست گفتن را به یک وقت مناسب موکول نکنید.

همیشه تو جیبت مثل دسته کلیدت این سوال رو داشته باش و لمسش کن ؛ تو واقعا خودتی؟ تو این لحظه این لباس این کلمه این حال عاریه ست یا یه نسبت اصیل با کنه وجود تو داره؟

یک وقتی فکر میکردم از آدم ها خسته امتازگی فهمیدم از جماعتی خسته ام که خود من هستند در کلام و فکر و رفتار.آدم از درون خودش به کدام بیرون پناه ببرد که خطا نرفته باشد.

چند سال پیش وقتی یکی به نظرم خیلی خوب بود کنارش احساس امنیت میکردم.الان با گذشت زمان فهمیدم وقتی درباره یکی همه چی خوبه یه پنهانکاری و دروغ لونرفته داره و این یعنی خود ناامنی.

امروز داشتم فکر میکردم بزرگترین حسرتم چی هست؟ دیدم خیلی دلم میخواد به خودم بیشتر راست بگم؛ خودمو دیگه درباره هیچی فریب ندم با خودم بازی های پیچیده نکنم. خوبه آدم حواسش به غصه خوردناش باشه.

از پله ها که اومدم پایین برای مریم نوشتم: حالم خریدنی یه؛ انقدر خوبم که میتونم از حال خوشم بهت وام بدم:) گفت بهم رسید حال خوشت؛ خوشم منم.

سالها از اتفاقی می ترسیم . روزی آن اتفاق به خصوص محقق میشود ...از فردا صبح ما در بستر یک ترس کهنه زندگی را ادامه می دهیم؛ همه چیز شبیه قبل است زندگی شبیه یه غلتک سنگین از روی بیم و امید ما رد میشود :) ۹۶/۰۳/۲۷ فاطمه سروری

گفت از مرگ نمیترسم ،بیشتر از این میترسم که اگر نشه سخت میشه بعدش خودمو جمع کنم. یه تیکه از موهاشو برید و سرشو چسب زد و به دستم داد تا وقتی میخواهم صفحه را گم نکنم؛ میان کتاب بگذارم. *فاضل نظری

مفهومی هست به این نام ؛ که آدم هر چه را که بیشتر پیش چشمش باشد نمی بیندچندان که من؛ تو را ...

خدا وقتی آدم را شرمسار و عریان از بهشت راند عصیانگری اش را از او نگرفت هرکس در هر زمان و مکانی به هر نام و عنوانی داشت این موهبت را از تو دریغ میکرد به سرعت باد فرار کن و خودت را نجات بده.